Voici le texte retravaillé. Il compte environ 225 mots, contre 330 auparavant, et j'ai conservé votre formulation autant que possible.

Quand j'ai quitté la maison pour l'université, j'appelais ma famille toutes les semaines. Quand j'habitais en République tchèque, j'allais dans un cybercafé et j'utilisais Skype. Ça se voit que je suis une génération.

Mais la vie a repris son cours, et vous savez comment ça se passe. On repousse sans cesse l'appel, on ne trouve jamais le temps de répondre. Ou alors on appelle par obligation, tout en étant absorbé par tout ce qu'il y a à faire.

Imaginez jouer avec votre enfant. Vous adorez ça, vraiment. Mais vous êtes assis par terre avec les jouets, l'esprit ailleurs, concentré sur votre travail. Vous vous contentez de le terminer. Encore quelques minutes, et puis retour à l'essentiel. Votre enfant est la raison même pour laquelle vous travaillez si dur. Et pourtant, maintenant, ce jeu vous empêche de vous mettre au travail.

Bien souvent, les bonnes choses se transforment en fardeaux, n'est-ce pas ? Les cadeaux deviennent un poids.

Et cela se produit aussi avec les dons de Dieu. Avec la prière, la Bible, l'Église. On commence par la joie du salut que Jésus nous a offert, et peu à peu, cela devient une habitude, puis un devoir. Une case à cocher. C'est fait, et retour à la réalité.

Cette relation aux bienfaits de Dieu dont parle notre passage aujourd'hui.

Mais pour y parvenir, il nous faut analyser ce passage. Tout d'abord, je veux que vous compreniez comment Jésus nous montre qu'il est le plus grand David :

Jésus est le plus grand David. (2.23-28)

Imaginez ceci : Jésus et ses disciples marchent, c’est un jour paisible, il n’y a pas d’ouvriers dans les champs, ni de bétail qui tire des charges. C’est le sabbat. Un chemin longe ces champs de blé dorés.
et v23 :

« Et ses disciples se mirent en route, cueillant quelques épis de blé. »

Ils les ont probablement frottés entre leurs mains, juste une petite quantité, une poignée, pas une récolte, pas de quoi remplir une grange, et ils les ont mangés.

Le défi

Le verset 24 continue.

Les pharisiens dirent à Jésus : « Regarde, pourquoi font-ils ce qui n'est pas permis le jour du sabbat ? »

Ce qui est intéressant, c'est que le Deutéronome, la loi de Moïse, autorise à prendre à la main des épis de blé en bordure du champ du voisin. C'était une façon de prendre soin des plus démunis.

Il est vrai que la loi de Moïse interdit de travailler le jour du sabbat, sans toutefois préciser si cela constitue un travail. Les pharisiens s'efforçaient d'aider les gens à comprendre ce qu'était le travail afin de les inciter à observer le sabbat, et je suis convaincu de leur sincérité. Ils aspiraient à ce que tous soient en paix avec Dieu. Ils savaient que Dieu était leur bien suprême et souhaitaient ardemment que chacun soit en paix avec lui.

Elles contribuent donc à définir ce qui est prévu par la loi, ce qui impliquait parfois des règles supplémentaires, comme l'interdiction de cueillir certaines céréales le jour du sabbat. Elles sont en quelque sorte des barrières qui empêchent de franchir le précipice que représente le non-respect du sabbat.

La réponse

Jésus répond au verset 25 : « N’avez-vous jamais lu ? »
ce qui est assurément destiné à provoquer les pharisiens,
Car s'il y a bien quelqu'un qui a lu la Torah, ce sont eux.

Et alors, il choisit d'aller vers David, le héros d'Israël que ces prêtres vénèrent.

Il raconte comment David, fuyant le roi Saül, a faim, ainsi que ses hommes. Il entre alors dans la maison de Dieu et mange le pain consacré, le pain réservé aux prêtres. David ne se contente pas de franchir une clôture ; il enfreint la loi de Moïse.

Jésus dit-il donc : « David a fait une exception, nous pouvons donc faire des exceptions » ?
Eh bien, il l'a fait… alors je peux le faire aussi.

Non

Qui est David ?

• Il est le roi oint

• l'homme décrit comme étant selon le cœur même de Dieu

• C'est à lui que la descendance se voit promettre un trône éternel.

• Il n'est pas un Israélite comme les autres, il est d'une importance capitale, Dieu s'étant servi de lui pour façonner Israël.

• Il a peut-être enfreint cette loi, mais vous honorez David pour ce qu'il est.

Ensuite, regardez ces mots importants dans le verset 28.

Ainsi donc, ..........ainsi donc le Fils de l'homme est Seigneur même du sabbat

Jésus ne dit pas qu'il l'a fait pour que je puisse le faire.

Mais regardez David, puis regardez-moi.

Jésus se nomme lui-même le Fils de l’homme, le roi de la vision de Daniel, à qui est donné autorité sur toute chose. Il est le Seigneur du sabbat.
De la même manière, il revendique le droit de pardonner en tant que Fils de l'homme. Il revendique l'autorité du sabbat en tant que Fils de l'homme.
Jésus revendique la place de celui qui l'a donnée.

Dans la version de Matthieu, il le dit encore plus clairement : « il y a ici quelque chose de plus grand que le temple. »

David n'était que l'ombre. Jésus, lui, est la réalité.

• @ ILLUSTRATION Garde une photo de ta mère puis entre par la porte

Il a donc le droit de leur dire ce qu'ils ont besoin d'entendre. La barrière que vous avez érigée et l'attitude que vous avez envers le sabbat vous ont fait passer à côté de l'essentiel.

... qui offre le sabbat en cadeau (2.27)

« Le sabbat a été fait pour l’homme, et non l’homme pour le sabbat. »

Jésus dit que le sabbat a été institué pour l'homme. Non seulement pour Israël, mais pour l'humanité entière. Autrement dit, il n'a pas été institué comme un fardeau pour le bien de Dieu, mais comme un don pour notre bien.

Les pharisiens cherchaient à aider le peuple, mais ils avaient involontairement instauré un système devenu un fardeau. Le sabbat s'était transformé en une sorte de temple que le peuple de Dieu devait entretenir avec diligence : entretenir les lampes, nettoyer le sol, etc., afin de plaire à Dieu.

Mais le sabbat est différent. Il est plutôt comme la maison de Dieu. Il en prend soin, la maintient propre et accueillante, prépare le repas. Puis il ouvre grand les portes pour nous inviter à festoyer avec lui.

• @ Jardin d'illustrations
  
  Un père de trois jeunes enfants pleins d'énergie cherche une nouvelle maison et souhaite tout particulièrement une maison avec un jardin où ses enfants pourraient jouer. Finalement, ils emménagent dans une jolie maison avec un grand jardin clôturé, et il se passionne pour son entretien. Il y consacre tout son temps libre : il désherbe, plante des fleurs et fertilise la pelouse. Résultat : le jardin est magnifique. Mais lorsque ses enfants lui demandent s'ils peuvent aller y jouer, il refuse. Il a l'impression d'avoir investi tellement de temps et d'argent dans ce jardin que laisser ses enfants y aller le gâcherait – alors même que le jardin a toujours été destiné à leurs loisirs ! On pourrait même dire à un tel père : « Le jardin est fait pour les enfants, et non l'inverse. » (Kruger, Michael J. ; Kruger, Melissa B.)
  
  
  

Voilà ce que les pharisiens avaient fait du sabbat. Un don fait pour nous était devenu un objet à protéger.

Pensez au tout premier sabbat. Dans la Genèse, au chapitre 2, Dieu se repose le septième jour. Le mot sabbat signifie « s'arrêter ». Mais pourquoi Dieu s'est-il arrêté ? Il n'était pas fatigué et n'avait pas besoin de récupérer après une longue semaine de réunions. Il s'est arrêté parce que l'œuvre était achevée et qu'elle était excellente.

Et Isaïe nous dit à quoi sert un don : « Considérez le sabbat comme un délice. » Un don est quelque chose dont on profite, non quelque chose que l’on subit.

C'est ça, le sabbat. Ce n'est pas se reposer pour Dieu, ni se reposer pour avoir l'énergie de le servir au travail demain. C'est juste une récupération stratégique.

Le sabbat, c'est se reposer en Dieu, se reposer en Jésus.

Le sabbat est la fin, non le moyen.

Le sabbat est le but de toute chose.
Car Dieu est la bonne nouvelle.
Dieu est le trésor dans le champ, Jésus est la perle de grand prix.
Il n'y a pas de plus grande joie que de connaître, d'aimer et de trouver la paix en Dieu.

L'évêque africain d'Hippone, Augustin, a dit :

Car tu nous as créés pour toi, et notre cœur est sans repos tant qu'il ne repose en toi.

Ou encore, les anglicans et les presbytériens britanniques ont écrit dans le catéchisme de Westminster :

Le but principal de l'humanité est de glorifier Dieu et de se réjouir en lui pour toujours.

Et Jésus est mort pour nous afin que les portes du lieu de Dieu soient grandes ouvertes. Afin que nous puissions suivre Jésus dans ce repos.

Et il a ouvert la porte à un prix. Il nous a tellement aimés qu'il est mort pour nous, afin que nous puissions vivre avec lui. Alors maintenant, il nous invite à festoyer.

Le sabbat n'est pas un fardeau à porter
mais un don nous conduit vers des sources d'eau vive.

Cela vaut pour l'ensemble de la loi. Le sabbat n'était que le symptôme révélant le mauvais usage que les pharisiens en faisaient.

Que ce soit pour révéler le caractère de Dieu ou pour nous renvoyer notre propre image.
Tout cela est un don pour nous rapprocher de Dieu.
Ainsi, nous sommes attirés par sa beauté et poussés par notre besoin.

Application

Où cela nous mène-t-il ? Que révèle votre relation au sabbat et à la parole de Dieu sur votre cœur ?

L'église vous manque-t-elle alors que vous avez une bonne raison de ne pas y être ?

À quoi sert le reste de votre sabbat ? Est-ce pour les corvées et pour rattraper le temps perdu ? Ou est-ce pour vous aider à vous reposer en Jésus et à profiter de sa présence et de ses dons ?

Je tiens à préciser : votre sabbat n'est peut-être pas le dimanche. Certains d'entre vous doivent travailler le dimanche, mais choisissez un moment, un jour. Consacrez-le non seulement à vous reposer des aléas de la vie, mais aussi à vous reposer en Dieu.

Alors que nous nous apprêtons à atterrir, la grande question qui se pose pour nous est :

Suivre Jésus est-il pour vous un fardeau ou un chemin vers la joie ? (3.1-6)

Un pasteur avec qui j'étais la semaine dernière a dit

Chaque fois que vous lisez ou entendez la parole de Dieu, votre cœur s'endurcit ou s'adoucit.

C’est ce que l’on constate à maintes reprises dans les Évangiles. Soit le cœur des gens s’adoucit et entrevoit qui est Jésus, soit il s’endurcit et aspire à le rejeter et à le faire taire.

Voilà ce que signifie cette guérison au chapitre 3 : le résultat de cet endurcissement répété. Après avoir vu Jésus guérir, chasser les démons et pardonner les péchés, le voilà qui enfreint les règles du sabbat.

Nous voyons si clairement leurs cœurs ici.
Au verset 2, on voit qu'ils guettent le moindre faux pas de Jésus.
Au verset 4, Jésus dit des choses intéressantes :

Est-il licite de faire le bien… ou de faire le mal ?

Jusqu'ici tout va bien... mais ensuite il dit

sauver une vie ou tuer

La main de cet homme pose problème, mais il ne s'agit pas d'une question de vie ou de mort.

Voilà encore Jésus qui, soit fait, comprend parfaitement les gens.
Ou peut-être est-il le Créateur de l'univers, capable de lire dans les cœurs.
et sait où cela va mener.
car dans v6 après la guérison

ils ont commencé à comploter… comment ils pourraient le tuer

Leurs cœurs sont devenus si durs qu'ils ne se soucient plus de l'homme qui souffre et ne pensent qu'à leur désir d'anéantir Jésus.

• @ C'est comme Javert dans Les Misérables

  • poursuite à vie de Jean Val Jean, un prisonnier évadé

  • Mais JVJ, en réponse à la grâce et à la générosité, consacre sa vie à faire le bien, en étant un manager attentionné et un père adoptif aimant.

  • même lorsqu'il a l'occasion de mettre fin à la vie de Javert et d'être libre

  • Il a pitié

  • JAvert ne supporte pas cela, c'est tellement étranger à sa façon de concevoir le monde, qu'il se suicide.

Chaque fois que nous entendons la parole de Dieu, nos cœurs s'endurcissent ou s'adoucissent.

Quand suivre Jésus devient un fardeau, quand ses paroles, quand le sabbat ne nous conduisent pas à la joie en lui, nous risquons d'endurcir notre cœur. Et comme pour les pharisiens, cette dureté peut ressembler à une vie chrétienne exemplaire, à la foi.

Pour conclure, j'ai deux questions :

En quoi suivre Jésus est-il un lourd fardeau ?

Peut-être avez-vous peur de décevoir vos parents chrétiens. Peut-être est-ce ancré dans votre culture et vous vous sentiriez moins vous-même si vous y renonciez. Peut-être craignez-vous tout simplement de décevoir Dieu.

Ne croyez pas au mensonge selon lequel Dieu vous cache quelque chose, que son amour dépend de vos performances.

Jésus dit : « Venez à moi, vous tous qui êtes fatigués et chargés, et je vous donnerai du repos. » Il a porté ce fardeau par sa vie et par sa mort afin que vous puissiez profiter du don de Jésus lui-même.

Deuxièmement:

À quel point le fait de suivre Jésus est-il devenu une simple case à cocher ?

Peut-être que l'église est une simple formalité du dimanche pour pouvoir retourner à la vie réelle. Ou alors, vous lisez la Bible, et une heure plus tard, vous ne vous souvenez plus d'un mot.

Suivre Jésus perd tout son sens lorsqu'on désire autre chose davantage, lorsqu'on ne croit plus vraiment qu'il soit le plus grand trésor, mais que notre joie et notre satisfaction se trouvent ailleurs.

Si Jésus n'est pas notre joie, nous risquons de ressembler à ce couple qui, lors de son dîner d'anniversaire, passe son temps les yeux rivés sur son téléphone. Ils ont dîné ensemble, mais se sont manqués.

Les pharisiens nous montrent où cela nous mène. On peut respecter toutes les règles sans jamais savoir à qui elles sont destinées.

Que le sabbat ne soit donc pas un repas avec Jésus où vous le regrettez. Qu'il soit le don qu'il est. Jésus est le pain de vie, il est à la fois le chemin vers la fête et la fête elle-même. Que nos cœurs cessent leur agitation et trouvent en lui le repos.

این هم قلاب محکم‌تر. حدود ۲۲۵ کلمه است، که قبلاً حدود ۳۳۰ کلمه بود، و من هر جا که می‌توانستم از کلمات شما استفاده کردم.

وقتی برای اولین بار خانه را برای دانشگاه ترک کردم، هر هفته با خانواده‌ام تماس می‌گرفتم. وقتی در جمهوری چک زندگی می‌کردم، به یک کافی‌نت می‌رفتم و از اسکایپ استفاده می‌کردم. می‌توانید بفهمید که من از کدام نسل هستم.

اما زندگی شلوغ‌تر شد، و خودت که می‌دانی چطور پیش می‌رود. تماس به تعویق می‌افتد، هیچ‌وقت فرصتش را پیدا نمی‌کنی. یا اینکه چون باید این کار را بکنی، تماس را می‌گیری، در حالی که حواست به همه چیزهایی است که باید انجام بدهی.

یا به بازی کردن با فرزندتان فکر کنید. شما عاشقش هستید، واقعاً دوستش دارید. اما روی زمین با اسباب‌بازی‌هایتان نشسته‌اید و ذهنتان روی کارتان است و تنها کاری که می‌کنید این است که آن را به پایان برسانید. چند دقیقه دیگر، و سپس به آنچه مهم است برمی‌گردید. و فرزندتان دلیل اصلی سخت کار کردن شماست. با این حال، اکنون بازی مانعی برای شروع کار است.

خیلی وقت‌ها چیزهای خوب تبدیل به بار می‌شوند، اینطور نیست؟ هدایا تبدیل به وزنه می‌شوند.

و این اتفاق در مورد هدایای خدا نیز می‌افتد. با دعا، با کتاب مقدس، با کلیسا. شما با شادی از نجاتی که عیسی به شما داده است شروع می‌کنید، و در جایی این شادی برایتان آشنا می‌شود، سپس به یک وظیفه تبدیل می‌شود. گزینه‌ای برای تیک زدن. انجام می‌شود، و به زندگی واقعی باز می‌گردید.

این رابطه با هدایای خوب خدا که متن ما امروز در مورد آن صحبت می‌کند.

اما برای رسیدن به آنجا باید این متن را باز کنیم. اول از همه می‌خواهم ببینید که عیسی چگونه به ما نشان می‌دهد که او داوود بزرگتر است:

عیسی، داوودِ بزرگتر است... (۲:۲۳-۲۸)

تصور کنید: عیسی و شاگردانش در حال قدم زدن هستند، روز آرامی است، کارگرانی در مزارع نیستند و گاوهایی هم بار نمی‌کشند. روز سبت است. مسیری در کنار این مزارع طلایی غلات وجود دارد.
و نسخه ۲۳:

«و شاگردانش شروع به چیدن خوشه‌های گندم کردند و به راه خود ادامه دادند.»

احتمالاً آنها را در دست‌هایشان مالیده‌اند، فقط مقدار کمی، یک مشت، نه به اندازه‌ی برداشت محصول، نه به اندازه‌ی یک انبار، و خورده‌اند.

چالش

آیه ۲۴ ادامه دارد.

فریسیان به عیسی گفتند: «ببین، چرا آنها کاری را انجام می‌دهند که در روز سبت جایز نیست؟»

نکته جالب اینجاست که در تثنیه، در شریعت موسی، آمده است که شما مجاز هستید غلات را با دست از مزرعه همسایه از کناره‌ها جمع کنید. این راهی برای مراقبت از کسانی بود که به اندازه کافی نداشتند.

همچنین درست است که شریعت موسی می‌گوید که نباید در روز سبت کار کنید، هرچند مشخص نمی‌کند که آیا این کار محسوب می‌شود یا خیر. اما فریسیان سعی کرده بودند به مردم کمک کنند تا بفهمند کار چیست تا به مردم کمک کنند تا سبت را حفظ کنند، و من مطمئنم که فریسیان صادق هستند. آنها مشتاق بودند که مردم با خدا درست رفتار کنند. آنها می‌دانستند که خدا بزرگترین خیر آنهاست و می‌خواستند مردم با خدا درست رفتار کنند.

و بنابراین آنها به تعریف آنچه در قانون آمده است کمک می‌کنند، و این به معنای گاهی اوقات قوانین اضافی مانند عدم چیدن این غلات در روز سبت بود. آنها نوعی حصار برای محافظت در برابر لبه پرتگاه عدم رعایت سبت هستند.

پاسخ

عیسی در آیه ۲۵ پاسخ می‌دهد: «مگر هرگز نخوانده‌اید؟»
که قطعاً برای تحریک فریسیان است،
چون اگر کسی تورات را خوانده باشد، همین‌ها هستند.

و سپس او تصمیم می‌گیرد که به سراغ داوود برود. قهرمان اسرائیل که این کاهنان به او احترام می‌گذارند.

و او تعریف می‌کند که چگونه داوود از دست شائول پادشاه فرار می‌کند و او و افرادش گرسنه هستند. بنابراین او به خانه خدا می‌رود و نان مقدس را می‌خورد، نانی که فقط کاهنان می‌توانند بخورند. داوود فقط یک حصار را نمی‌شکند. او قانون موسی را می‌شکند.

پس آیا عیسی می‌گوید: «داوود استثنا قائل شد، پس ما هم می‌توانیم استثنا قائل شویم»؟
خب او این کار را کرد... پس من هم می‌توانم...

خیر

دیوید کیست؟

• او پادشاهِ برگزیده است

• مردی که به عنوان پیرو قلب خود خدا توصیف شده است

• او کسی است که به نسلش وعده تخت ابدی داده شده است.

• او فقط یک اسرائیلی دیگر نیست، بلکه از اهمیت بالایی برخوردار است و خدا از او برای شکل دادن به اسرائیل استفاده کرده است.

• او ممکن است آن قانون را زیر پا گذاشته باشد، اما شما به خاطر شخصیت دیوید به او احترام می‌گذارید.

سپس به آن کلمات مهم در نسخه ۲۸ نگاه کنید.

پس بنابراین، ..........پس پسر انسان مالک روز سبت نیز هست

عیسی نمی‌گوید که او این کار را انجام داده است، پس من هم می‌توانم آن را انجام دهم.

اما به دیوید نگاه کن و بعد به من نگاه کن.

عیسی خود را پسر انسان، پادشاه در رؤیای دانیال که بر همه چیز اختیار دارد، می‌نامد. او خداوندگار روز سبت است.
به همین ترتیب، او به عنوان پسر انسان، ادعای اختیار بخشش می‌کند. او به عنوان پسر انسان، ادعای اختیار روز سبت را دارد.
عیسی جایگاه کسی را که آن را داده بود، ادعا می‌کند.

در نسخه متی، او این را حتی واضح‌تر بیان می‌کند: «چیزی بزرگتر از معبد اینجاست.»

داوود سایه بود. عیسی خودِ واقعی است.

• @ تصویرسازی عکسی از مادرت نگه دار و بعد وارد شو

بنابراین او حق دارد آنچه را که باید بشنوند به آنها بگوید. حصاری که شما کشیدید و نگرشی که در قلب‌هایتان نسبت به روز سبت دارید، نکته‌ی اصلی را از دست داده است.

... که سبت را به عنوان هدیه می‌دهد (۲.۲۷)

«سبت برای انسان مقرر شده است، نه انسان برای سبت.»

عیسی می‌گوید سبت برای انسان مقرر شده است. نه فقط برای اسرائیل، بلکه برای بشریت. نکته این است که این روز به عنوان باری برای خیر خدا مقرر نشده، بلکه به عنوان هدیه‌ای برای خیر ما مقرر شده است.

فریسیان سعی داشتند به مردم کمک کنند، اما ناخواسته سیستمی را ایجاد کرده بودند که به باری سنگین تبدیل شده بود. سبت به چیزی شبیه معبد تبدیل شده بود که قوم خدا باید با پشتکار از آن نگهداری می‌کردند. چراغ‌ها را روشن نگه می‌داشتند، کف زمین را تمیز می‌کردند و همه این کارها را انجام می‌دادند تا خدا خوشحال باشد.

اما سبت اینطور نیست. بیشتر شبیه خانه خداست. او از آن مراقبت می‌کند، آن را مرتب نگه می‌دارد، غذا را آماده می‌کند. سپس درها را باز می‌کند تا ما را به داخل دعوت کند تا با او جشن بگیریم.

• @ باغ تصویرسازی
  
  پدری با سه فرزند خردسال پرانرژی به دنبال خانه‌ای جدید است و به طور خاص خانه‌ای با حیاط خلوت می‌خواهد که فرزندانش بتوانند در آن بازی کنند. در نهایت، آنها به خانه‌ای زیبا با حیاطی بزرگ و حصارکشی شده نقل مکان می‌کنند و او مراقبت از آن حیاط را سرگرمی خود قرار می‌دهد. او تمام وقت آزاد خود را صرف کار در آن می‌کند؛ علف‌های هرز را می‌کند، گل می‌کارد و چمن را کود می‌دهد. در نتیجه، حیاط زیباست. اما وقتی فرزندانش می‌پرسند که آیا می‌توانند بیرون بروند و در آن بازی کنند، او می‌گوید نه. او احساس می‌کند که آنقدر وقت و هزینه صرف کار در آن حیاط کرده است که اجازه دادن به فرزندانش برای ورود به آن، آن را خراب می‌کند - حتی اگر هدف از حیاط همیشه این بوده باشد که فرزندانش از آن لذت ببرند! حتی می‌توان به چنین پدری گفت: "حیاط برای بچه‌ها ساخته شده است، نه بچه‌ها برای حیاط." (کروگر، مایکل جی.؛ کروگر، ملیسا بی.)
  
  
  

این کاری بود که فریسیان با روز سبت انجام داده بودند. هدیه‌ای که برای ما ساخته شده بود، به چیزی تبدیل شده بود که باید از آن محافظت می‌کردیم.

به اولین سبت فکر کنید. در پیدایش ۲، خدا در روز هفتم استراحت می‌کند. کلمه سبت به معنای توقف است. اما چرا خدا توقف کرد؟ او خسته نبود و نیازی نداشت که پس از یک هفته طولانی جلسات، انرژی خود را بازیابد. او توقف کرد زیرا کار تمام شده بود و بسیار خوب بود.

و اشعیا به ما می‌گوید که هدیه برای چیست: «سبت را لذت بنامید.» هدیه چیزی است که از آن لذت می‌برید. چیزی نیست که تحملش کنید.

این یعنی شنبه. نه برای خدا استراحت کردن، نه برای اینکه استراحت کنم تا انرژی داشته باشم که فردا در کار به خدا خدمت کنم. این فقط یک ریکاوری استراتژیک است.

سبت، آرامش در خدا، آرامش در عیسی است.

سبت هدف است نه وسیله.

سبت هدف همه چیز است.
زیرا خدا خبر خوش است.
خدا گنج مزرعه است، عیسی مروارید گرانبها.
هیچ شادی بزرگتر از شناخت، عشق و آرامش در خدا نیست.

اسقف هیپو - آگوستین آفریقایی گفت:

زیرا تو ما را برای خودت آفریده‌ای، و دل‌های ما بی‌قرار است تا زمانی که در تو آرامش یابند.

یا آنگلیکان‌ها و پرسبیتری‌های بریتانیایی در کتاب پرسش و پاسخ وست‌مینستر نوشتند:

هدف اصلی بشریت، ستایش خدا و لذت بردن همیشگی از اوست.

و عیسی برای ما مُرد تا درهای جایگاه خدا به روی ما گشوده شود. تا ما بتوانیم عیسی را در آن آرامش دنبال کنیم.

و او در را به بهایی باز کرد. او آنقدر ما را دوست داشت که حاضر شد برای ما بمیرد تا ما بتوانیم با او زندگی کنیم. پس حالا او ما را به ضیافت دعوت می‌کند.

سبت باری برای حمل کردن نیست
اما هدیه‌ای ما را به وسیله‌ی نهرهای آب زنده هدایت می‌کند.

این در مورد کل شریعت صادق است. سبت تنها نشانه ای بود که سوءاستفاده فریسیان از شریعت را آشکار می کرد.

چه آشکار کردن شخصیت خدا باشد و چه آینه‌ای در برابر ما قرار دهد.
همه اینها هدیه ای است برای رساندن ما به خدا.
به طوری که ما مجذوب زیبایی او و محرک نیازمان می‌شویم.

کاربرد

پس این ما را در کجا قرار می‌دهد؟ رابطه شما با روز سبت و کلام خدا چه چیزی را در مورد قلب شما آشکار می‌کند؟

آیا وقتی دلیل خوبی برای نیامدن به کلیسا دارید، دلتان برای آن تنگ می‌شود؟

بقیه روز سبت شما برای چیست؟ آیا برای کارهای خانه و جبران عقب‌ماندگی‌هاست؟ یا به شما کمک می‌کند تا در عیسی استراحت کنید و از او و هدایایش لذت ببرید؟

بگذارید فقط بگویم: ممکن است روز سبت شما یکشنبه نباشد. برخی از شما باید یکشنبه کار کنید، اما یک زمان، یک روز را انتخاب کنید. آن را نه تنها به استراحت از زندگی، بلکه به استراحت در خدا اختصاص دهید.

همانطور که ما در حال نزدیک شدن به زمین هستیم، سوال بزرگ برای ما این است:

آیا پیروی از عیسی برای شما باری بر دوش است یا راهی به سوی شادی؟ (۳:۱-۶)

کشیشی که هفته پیش با او بودم گفت

هر بار که کلام خدا را می‌خوانید یا می‌شنوید، قلبتان یا سخت می‌شود یا نرم.

این چیزی است که ما بارها و بارها در انجیل‌ها می‌بینیم. قلب مردم یا نرم می‌شود و تا حدودی شخصیت عیسی را می‌بیند. یا سخت می‌شود و آرزو می‌کند که عیسی را رد کند و او را کنار بگذارد.

این شفا در فصل ۳ درباره همین است. نتیجه نهایی آن سخت شدنِ مکرر. بعد از دیدن عیسی، شفا دادن، بیرون راندن دیوها، بخشیدن گناهان، و حالا او قوانین سبت آنها را زیر پا می‌گذارد.

ما قلب‌هایشان را اینجا خیلی واضح می‌بینیم
در نسخه ۲ می‌بینیم که آنها مراقب هستند تا ببینند عیسی زمین می‌خورد یا نه.
در آیه ۴، عیسی چیزهای جالبی می‌گوید:

آیا انجام کار نیک جایز است... یا انجام کار بد؟

تا اینجا منطقی به نظر می‌رسد... اما بعد می‌گوید

برای نجات جان یا کشتن

دست مرد یک مشکل است، اما به هیچ وجه مسئله مرگ و زندگی نیست.

این دوباره عیسی است که یا خواننده کاملی برای مردم است.
یا شاید او خالق جهان است که می‌تواند درون قلب‌ها را ببیند.
و می‌داند که این به کجا ختم می‌شود.
زیرا در نسخه ۶ پس از بهبودی

آنها شروع به نقشه کشیدن کردند ... که چگونه او را بکشند.

قلب‌هایشان چنان سخت شده است که هیچ اهمیتی به مرد رنج‌کشیده نمی‌دهند و فقط می‌توانند بر تمایل خود برای پایین کشیدن عیسی تمرکز کنند.

• @ مثل ژاور در بینوایان است

  • تعقیب مادام العمر ژان وال ژان، یک زندانی فراری

  • اما جی وی جی در پاسخ به لطف و سخاوت، زندگی خود را صرف کارهای نیک می‌کند، مدیری دلسوز و پدرخوانده‌ای مهربان است.

  • حتی وقتی که او این شانس را دارد که به زندگی ژاور پایان دهد و آزاد شود

  • او رحم دارد

  • ژاور نمی‌تواند با این موضوع کنار بیاید، این شرایط آنقدر خارج از عرف دنیا برای اوست که جان خودش را می‌گیرد.

هر بار که کلام خدا را می‌شنویم، دل‌هایمان یا سخت می‌شود یا نرم.

وقتی پیروی از عیسی باری بر دوش ماست، وقتی سخنان او، وقتی سبت ما را به شادی در او هدایت نمی‌کند. ما در معرض خطر سخت‌تر و سخت‌تر شدن قلب‌هایمان هستیم. و مانند فریسیان، این سختی می‌تواند مانند زندگی خوب مسیحی به نظر برسد. می‌تواند مانند ایمان به نظر برسد.

خب، با توجه به اینکه بحث تمام شد، دو سوال دارم:

پیروی از عیسی در کجا بار سنگینی است؟

شاید از ناامید کردن والدین مسیحی خود می‌ترسید. شاید این بخشی از فرهنگ شماست و اگر متوقف شوید، کمتر خودتان خواهید بود. شاید صرفاً می‌ترسید که خدا از شما ناامید شود.

این دروغی که خدا به تو می‌گوید و اینکه عشق او به عملکرد تو بستگی دارد را باور نکن.

عیسی می‌گوید ای تمام کسانی که خسته و درمانده‌اید، نزد من آیید و من به شما آرامش خواهم داد. او این بار را در زندگی و مرگ خود به دوش کشیده است تا شما بتوانید از موهبت خود عیسی بهره‌مند شوید.

ثانیاً:

کجا پیروی از عیسی به یک جعبه‌ی تیک‌زن توخالی تبدیل شده است؟

شاید رفتن به کلیسا کاری باشد که یکشنبه‌ها انجام می‌دهید تا بتوانید به زندگی واقعی برگردید. یا کتاب مقدس خود را می‌خوانید و یک ساعت بعد حتی یک کلمه از آن را به خاطر نمی‌آورید.

پیروی از عیسی پوچ و توخالی می‌شود وقتی چیز دیگری هست که بیشتر می‌خواهیم. وقتی واقعاً باور نداریم که او بزرگترین گنج است. اما شادی و رضایت ما را می‌توان در جای دیگری یافت.

اگر عیسی شادی ما نباشد، آنگاه ما در معرض خطر ابتلا به بیماری زن و شوهری هستیم که در شام سالگرد ازدواجشان تمام مدت به گوشی‌هایشان نگاه می‌کردند. آنها شام خوردند اما دلتنگ یکدیگر بودند.

فریسیان به ما نشان می‌دهند که این موضوع به کجا ختم می‌شود. شما می‌توانید هر قانونی را رعایت کنید و هرگز ندانید که آن قوانین برای کدام یک از آنهاست.

پس نگذارید سبت به صرف غذا با عیسی تبدیل شود، جایی که او را از دست می‌دهید. بگذارید سبت هدیه‌ای باشد که هست. عیسی نان حیات است، او هم راه ورود به جشن است و هم خود جشن. بگذارید دل‌های ما به بی‌قراری خود پایان دهند و در او آرامش یابند.